راه آهن زیر زمینی

راه آهن زیر زمینی

تاریخ >> جنگ داخلی

راه آهن زیرزمینی اصطلاحی برای شبکه ای از مردم ، خانه ها و مخفیگاه هایی بود که بردگان در جنوب ایالات متحده برای فرار از آزادی در شمال ایالات متحده و کانادا استفاده می کردند.

راه آهن بود؟

راه آهن زیرزمینی در واقع راه آهن نبود. این اسمی بود که به راه فرار مردم داده شده بود. هیچ کس مطمئن نیست که نام اصلی آن از کجا گرفته شده است ، اما قسمت 'زیرزمینی' این نام از رازداری آن و قسمت 'راه آهن' این نام از روشی است که برای حمل و نقل مردم به کار رفته است.

هادی ها و ایستگاه ها

راه آهن زیرزمینی از اصطلاحات راه آهن در سازمان خود استفاده کرده است. افرادی که برده ها را در طول مسیر هدایت می کردند ، هادی نامیده می شدند. مخفیگاه ها و خانه هایی که بردگان در طول راه در آن پنهان می شدند ، ایستگاه یا انبار نامیده می شدند. حتی گاهی اوقات افرادی که با دادن پول و غذا کمک می کردند سهامدار نامیده می شدند.




خانه تابوت لوی
از اداره منابع طبیعی ایندیانا چه کسی در راه آهن کار کرده است؟

بسیاری از افراد از زمینه های مختلف به عنوان هادی کار می کردند و مکانهای امنی را برای اقامت بردگان در طول مسیر فراهم می کردند. برخی از هادی ها برده های سابق مانند بودند هریت توبمن که با استفاده از راه آهن زیرزمینی فرار کرد و سپس برگشت تا به فرار بیشتر بردگان کمک کند. بسیاری از سفیدپوستان که این احساس را داشتند برده داری اشتباه بود ، از جمله کوکرها از شمال کمک کرد. آنها غالباً مخفیگاه در خانه های خود و همچنین غذا و سایر وسایل تهیه می کردند.


هریت توبمن
توسط H. B. Lindsley اگر راه آهن نبود ، مردم در واقع چگونه سفر می کردند؟

سفر در راه آهن زیرزمینی سخت و خطرناک بود. غلامان اغلب شب ها با پای پیاده سفر می کردند. آنها به امید اینکه گرفتار نشوند از یک ایستگاه به ایستگاه دیگر دزدکی حرکت می کنند. ایستگاه ها معمولاً حدود 10 تا 20 مایل از یکدیگر فاصله داشتند. بعضی اوقات باید مدتی در یک ایستگاه صبر می کردند تا اینکه می دانستند ایستگاه بعدی برای آنها امن و آماده است.

آیا خطرناک بود؟

بله ، بسیار خطرناک بود. نه تنها برای بردگانی که قصد فرار داشتند ، بلکه همچنین برای کسانی که قصد کمک به آنها را داشتند. این کمک به بردگان فرار شده خلاف قانون بود و در بسیاری از ایالت های جنوبی ، رهبران می توانستند با حلق آویز اعدام شوند.

راه آهن زیرزمینی چه زمانی راه اندازی شد؟

راه آهن زیرزمینی از حدود سال 1810 تا دهه 1860 ادامه داشت. درست قبل از جنگ داخلی در دهه 1850 در اوج بود.


سواری برای آزادی - بردگان فراری
توسط ایستمن جانسون چند نفر فرار کردند؟

از آنجا که بردگان فرار کرده و در خفا زندگی می کردند ، هیچ کس کاملاً مطمئن نیست که چه تعداد فرار کرده اند. تخمین هایی وجود دارد که می گویند بیش از 100000 برده در طول تاریخ راه آهن فرار کرده اند ، از جمله 30،000 که در سال های اوج قبل از جنگ داخلی فرار کرده اند.

قانون برده فراری

در سال 1850 قانون برده فراری در ایالات متحده تصویب شد. این قانون را تبدیل به قانونی کرد که برده های فراری که در ایالت های آزاد پیدا می شوند باید به صاحبانشان در جنوب بازگردانده شوند. این مسئله کار را برای راه آهن زیرزمینی دشوارتر کرد. اکنون بردگان برای اینکه از دستگیری مجدد در امان نباشند ، باید تمام مسیر را به کانادا منتقل می کردند.

لغو کنندگان

لغو کنندگان افرادی بودند که فکر می کردند باید برده داری غیرقانونی شود و همه برده های فعلی آزاد شوند. جنبش الغاist گرایی با کواکرها در قرن هفدهم آغاز شد که احساس می کردند برده داری غیر مسیحی است. ایالت پنسیلوانیا اولین ایالتی بود که برده داری را در سال 1780 لغو کرد.

خانه لوئیس هایدن
خانه لوئیس هایدنتوسط داكسترها
خانه لوئیس هایدن به عنوان توقفگاه عمل می کرد
در راه آهن زیرزمینی. حقایق جالب در مورد راه آهن زیرزمینی
  • صاحبان برده واقعاً می خواستند هریت توبمن ، رهبر مشهور راه آهن ، دستگیر شود. آنها برای دستگیری وی 40000 دلار جایزه پیشنهاد دادند. آن زمان پول زیادی بود.
  • یکی از قهرمانان راه آهن زیرزمینی لوی کوفین ، کوآکر بود که گفته می شود به حدود 3000 برده کمک کرده است تا آزادی خود را بدست آورند.
  • معمول ترین راه برای فرار مردم شمال به شمال ایالات متحده یا کانادا بود ، اما برخی از برده ها در اعماق جنوب به مکزیک یا فلوریدا فرار کردند.
  • غلامان اغلب کانادا را 'سرزمین موعود' می نامیدند. رودخانه می سی سی پی از کتاب مقدس 'رود اردن' نامیده می شد.
  • مطابق اصطلاحات راه آهن ، غلامان فراری غالباً به عنوان مسافر یا بار شناخته می شوند.